şimdi ağaçlar birer yok oluş

önce sen gidiyorsun sonra vapura geç kalmış bir martıya simit atarken buluyorum kendimi. dünya üzerinde ne kadar gereksiz iş varsa hepsinden sorumlu hissediyorum. ama bu düşüncelerden çabuk sıyrılıyorum. rıfat abiye uğruyor, az biraz beyaz peynir, biraz da sele zeytin alıyorum. simiti çaya banıyorum, tam ağzıma atacakken sofra bezine düşüyor.

önce sen gidiyorsun sonra rıfat abinin isminin gerçekte rifat olduğunu öğreniyorum. yıkadığın, kuruttuğun, ütülediğin bütün kıyafetleri yeniden yıkıyorum. ellerime siniyor kokun. dünya üzerinde sağ kalmış ne kadar düşünce varsa yıkıyorum hepsini. gece geç saatlere kadar oturup gündüz erken saatlerde uyuduğumu iddia ediyorum.

önce sen gidiyorsun sonra bütün yalnızlıkların müsebbibi olarak seni gösteriyorum. rifat abi camekanına satılık kağıdı yapıştırıyor. cadde üzerindeki bütün arabalar satılık. bir pazar günü onca işimin arasında kalkıp büyükada’ya gidiyorum. söylenmiş bütün şiirler öksüz, şiirlere kızıyorum.

önce sen gidiyorsun sonra her şey aceleye geliyor. rifat abi dükkanı satıyor, caddede araba kalmıyor, kitaplar bodruma yerleşiyor, kira geliyor, faturalar birikiyor, mücella teyze ölüyor, ölmeden önceki hafta seni soruyor, akif abiyi huzurevine yerleştiriyorlar, nermin’in hayırsızı il dışında üniversite kazanıyor, cezmiye ahmet’le basılıyor.

önce sen gidiyorsun sonra ben apartman yöneticisi oluyorum. ilk iş olarak bir ilaçlama şirketi bulup kafka’ya savaş açıyorum. hizmetlerim bununla da sınırlı kalmıyor, dış kapıyı yenisiyle değiştiriyorum. yetinmiyorum, bina ışıklarını sensörlülerle değiştiriyorum. apartmanın birikmiş bütün parasını tüketince kredi istiyorum sakinlerinden. işte o zaman pek de sakin olmadıklarını anlıyorum.

önce sen gidiyorsun sonra ben devrik bir lider hüviyetine kavuşuyorum. işten ayrılıyorum, birikmişlerle geçinmeye çalışıyorum. yaptığım her şeyi unutma eylemi çerçevesinde ele alıyorum. yeni bir rifat abi bulma umuduyla ev değiştiriyorum. eşyaların yarısını yolda döküp saçıyorum.

önce sen gidiyorsun sonra ben paldır küldürleşiyorum. halının ortasındaki düzensiz çizgiler gibi yalnız kalıyorum. yolda yürürken inatla bütün çizgilere basıyorum, vapur iskeleye yanaşmadan atlıyorum, trenin kapısı açık yolculuk ediyorum. daha sonra rifat abiyi görüyorum yolda. kolumdan tutup bir kahvehaneye sokuyor beni, uzunca seni anlatıyor.

önce sen ölüyorsun sonra hayat bir varoluş mücadelesi.

bizi üzen şeylere karşı

nuri bilge ceylan'a, zeki demirkubuz'a, fatih akın'a bak ne güzel tam yönetmen isimleri ya da emrah serbes'e, alper canıgüz'e, barış bıçakçı'ya bak tam romancı isimleri. her şey isimde bitiyor arkadaş, benden tabi ki bir cacık olmaz, bir sefer soyadımda hayır yok, yani isimden yine kurtarabilirdim ama soyadım işi tümüyle bozuyor. 

olsun, yine de yılmadım, yeni yayın döneminde açık radyo'ya program yapmak için başvurdum, durumu açık açık anlattım yani, soyadım b. ama bir şansı hak ediyorum bence yine de dedim. programın ismini sordular, 'bizi üzen şeylere karşı' dedim. böyle isim mi olur demeye yeltendiler, 'durun size giriş jeneriğini okuyayım' dedim, önümdeki kağıda bakarak 'merhaba, ben annemin atmaya kıyamadığı eşyalar, bizi üzen şeylere karşı'nın ilk yayınına hoş geldiniz. bugün aranıza montreal'den katılıyorum. montreal'de hava çok bulutlu altı derece, meteoroloji uzmanlarına göre yağış ihtimali bulunuyor' dedim.

'programı yalnız mı sunacaksınız?' diye sordular ters ters bakarken. 'yani aklımda birileri yok, aslında arada arkadaşlarımı da getirmek istiyorum. misal aramızda bizi üzen şeylere ilk karşı çıkan isim doğan'dı, okulu bıraktı, kendine bir stüdyo açtı, şahsen ben gidip göremedim ama bir stüdyosu var yani. bir de ömer var misal, bir miktar hayat tarafından ezilmiş diye nitelendirir kendisini. ama o kendisini üzen şeylere karşı şu anda tiyatro sınavını kazandı. o başarmış, bize anlatabilir karşı koymayı. hayatta çoğumuz bizi üzen şeylere karşı koyamıyoruz ama bu program bizi birbirimize yakın hissettirecek bir iletişim yolu olabilir diye düşünüyorum. çünkü bizi üzen şeylere karşı, ucu açık kalmış bir cümle başı gibi, öznesi gizliden biz olan bir eksiltili cümle gibi. tamamlamak bize kalmış. ben bunları hatırlatmayı amaçlıyorum. biri çıkar beni üzen şeylere karşı oturup onları izlemeye devam ettim der, öteki bağırır ve beni üzen şeylere karşı silah doğrulttum der. misal ben beni üzen şeylere karşı yere kapaklandım diyorum.' diye karşılık verdim. 'bir gün radyoyu açarız, kanallar arasında dolaşırken en sevdiğimiz şarkıya rastlarız ama sonu çalıyordur, buna üzülürüz. hepimiz yaşamış olabiliriz bu durumu ya da yaşama ihtimalimiz vardır, işte ben bizi üzen bu tür şeylere karşı bir tavır takınmak istiyorum, o şarkıyı tekrar çalayım istiyorum, belki gerçekte şarkının sonunu yakalamış birisi olmayabilir ama olsun tekrar çalayım ki hayata karşı duruşumuz belli olsun. bir kitap almak istiyorsunuzdur, paranız da kısıtlıdır, ben o gün elimdeki kitabı bir vapurda bırakayım, siz alın o kitabı, varsın sizin almak istediğiniz kitaptan farklı bir kitap olsun, sizi üzen şeylere karşı böyle bir tavır takınmış olayım ben. bizi üzen şeylere karşı kadeh kaldıralım hep birlikte, gidişatı değiştirmek için.' uzun soluklu bir paragraf kadar konuşmuştum, içimden taşanların ağzıma gelenleri kadar anlatmıştım niyetimi. durmaya niyetim yoktu.

'siz sormadan ben söyleyeyim, 25 dakikalık bir program öngörüyorum, yani aslında 55 dakika seçeneği de güzel ama konuşacak o kadar konu bulamam, zaten şayet program yapmama izin verirseniz bu benim için ilk olacak o yüzden kısa olmasını tercih ederim. yine izin verin de sizi yormadan ben anlatayım. elbette bir açık radyo dinleyicisi olarak müzik zevklerimizin paralellik gösterdiğini söyleyebilirim lakin ne tür müzik çalacaksın derseniz buna cevap veremem. çünkü ben müzikleri program öncesinde hiç ummadığım anlarda rastladığım şarkılardan oluşturmak istiyorum. güzel şarkılara ayaküstü rastlanabileceğini, bunun mümkün olabileceğini kanıtlamak istiyorum ve ayrıca o an çalacak esere nerede, ne yaparken rastladığımı da  anlatmak istiyorum.'

bir koca paragraf daha anlatmıştım derdimi, durmadım, hız kesmedim.

'siz sormadan ben söylemeye devam edeyim. bizi üzen şeylere karşı'nın sosyal sorumluluk yanı var mıdır? bu programla ilgili şayet biri böyle düşünürse buna üzülürüm hatta bozulurum. bizi üzen şeylere karşı durmak sosyal sorumluluğumuz değil mi diye sorarım ben de. ama bunun dışında elbette bizi üzen toplumsal şeylere de karşı bu program. yüksek lisansa kabul için görüşmeye girdiğimde hocalardan biri bana bilmembirşeyle alakan var mı demişti, çok heyecanlıydım duymamıştım, efendim diye sormuştum, hoca tekrar bilmembirşeyle alakan var mı demişti, ben de soruyu tam duyamadığımdan yok demiştim. hocanın sorduğu soruyu o anı kafamda sonradan canlandırdığımda anlamıştım akkuyu'yla alakan var mı, ilgileniyor musun demişti. hem hocaya hem de size cevabım evet. akkuyu'yla da ilgileniyorum, hasankeyf'le de ilgileniyorum, ayı gyrlls'i de seviyorum.'

'şimdi anlattıklarımın sonuna geldiğime göre azıcık duygusal yazayım ama gerçek de yazayım. beni almazsanız size kırılmam da gücenmem de. bir sonraki yayın döneminde burada olursam yine başvururum, yine almayın yine darılmam yine gücenmem. çünkü bana sorsanız, ben de kendimi almazdım herhalde, çünkü tuşlara gereksiz basıp her an bozabilirim aletleri. alet diyorum yani artık ne olduğunu bile bilmiyorum, durum bundan ibaret. öyle ya da böyle değil; günbegün, yılbeyıl, onyılbeonyıl hep kalbimdesiniz. sevgilerimle.' iki koca paragraf daha anlatınca nihayet durmuş, karşıdan cevap bekler pozisyona geçmiştim.